အမိယဥ္မ်ား ပြားမ်ားေရး (ေျပာလည္းေျပာခ်င္တယ္၊ ေျပာလည္းမေျပာရဲဘူး)

ဆူဒုိနင္

ေၾကးမုံသတင္းစာတြင္ လူမႈဘဝသရုပ္ေဖာ္ ရသစာေပမ်ားကုိ အလ်ဥ္းသင့္သလုိ ေဖာ္ျပေပးလ်က္ ရွိပါသည္။ ထုိသုိ႕ ေဖာ္ျပေပးရာတြင္ စာဖတ္ပရိတ္သတ္၏ ႏွလံုးသားတြင္ စြဲထင္က်န္ရစ္ေစမည့္ လူမႈဘဝျဖစ္ပ်က္ပံုမ်ားကို ရသ ေပၚလြင္ေအာင္ေရးသားၾကသည့္ ထင္ရွားေသာ စာေရးဆရာမ်ားအား ေရြးထုတ္ေဖာ္ျပေပးလ်က္ရွိပါသည္။ ယခု အပတ္စဥ္ စေနေန႔တိုင္းတြင္ ''ေျပာလည္း ေျပာခ်င္တယ္၊ ေျပာလည္းမေျပာရဲဘူး'' က႑သစ္ကို ဖြင့္လွစ္၍ စာဖတ္ပရိသတ္အား အသိပညာမွ်ေဝေပးထားပါသည္။ ထုိက႑တြင္ စာေရးဆရာ ဆူဒိုနင္၏ လူမႈဘဝ အေထြေထြအေပၚ ႐ႈျမင္ခ်က္မ်ားကို ေၾကးမံုသတင္းစာ ဖတ္ပရိသတ္မ်ား ပြင့္လင္းျမင္သာစြာ ဖတ္႐ႈႏိုင္ရန္ အတြက္ အပတ္စဥ္ေဖာ္ျပေပးျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ (စာတည္း)

မဝါဒ

အရင္အပတ္က ကြၽန္ေတာ့္ေဆာင္းပါးထဲက စာတစ္ပိုဒ္ကို မဝါဒီ တစ္ဦးက မေက်မနပ္ ျဖစ္သြားတယ္။ အမိယုတ္ ႏႈတ္ၾကမ္းလို႔ ေရးလိုက္တဲ့ အတြက္ပါ။

သူက ဖေအေတြ (ေယာက္်ားေတြ) မွာ တာဝန္မရွိဘူး၊ ထစ္ခနဲရွိ မိန္းမေတြကိုပဲမဲတယ္ဆိုတဲ့ ႐ႈေထာင့္ကေန အနက္ဖြင့္လိုက္ပုံ ရပါတယ္။

သည္ေနရာမွာ မဝါဒ (Feminism) ကို ကြၽန္ေတာ္ နားလည္ထားပုံကို အနည္းအပါး ေျပာဖို႔လိုမယ္ ထင္ပါတယ္။ မဝါဒဆိုတာ မိန္းမသားမ်ားအား ေရွ႕တန္းတင္ေရး၊ မိန္းမသားမ်ားကို ဦးထိပ္ထားေရး မဟုတ္ပါဘူး။ လူ႕ေဘာင္ မွာ ေယာက္်ားနဲ႔ မိန္းမအတူတကြ ယွဥ္တြဲေနထိုင္တယ္။ သဘာဝခ်င္း မတူ ေသာ္လည္းပဲ လူသားမ်ားသာ ျဖစ္ၾကတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ မိန္းမကို ႏွိမ္တာ၊ေနာက္တန္းမွာ ထားတာ၊ ေနာက္ဆုံးေပၚ စကားလုံးနဲ႔ဆိုရင္ ခြဲျခားဆက္ဆံတာ မလုပ္သင့္ဘူး။ တန္းတူ အခြင့္အေရးကို ေမြးရာပါ ခံစားခြင့္တစ္ခုအေနနဲ႔ ခံစား ပိုင္ခြင့္ ရွိတယ္ဆိုတဲ့ ခံယူခ်က္ဟာ မဝါဒရဲ႕ အႏွစ္သာရ ျဖစ္ပါတယ္။

ယေန႔ ဒီမိုကေရစီ ႏိုင္ငံႀကီးေတြမွာေတာင္ ၁၉ ရာစုတုန္းက အမ်ဳိးသမီးေတြ ႏိုင္ငံေရးမွာ ေျပာေရး ဆိုခြင့္ဆိုတာ ေဝလာ ေဝး၊ မဲေပးခြင့္ေတာင္ မရခဲ့ၾကပါဘူး။ အဲဒါကို စတင္ေျပာင္းလဲဖို႔ အားထုတ္ရင္းက မဝါဒ စတင္လာခဲ့ တယ္လို႔ ဖတ္ဖူးပါတယ္။

မဝါဒဆိုတာဟာ လူသားခ်င္း သာတူညီမွ် အခြင့္အေရး ခံစားခြင့္ ရွိေရး၊ တန္းတူရည္တူျဖစ္ေရးအတြက္ အေျခခံက်တဲ့ အယူအဆတစ္ခုရယ္လို႔ ကြၽန္ေတာ္နားလည္ခံယူထားပါတယ္။ အားလည္းေပးပါတယ္။ ဇာတိမ်ဳိးႏြယ္ေၾကာင့္၊ ကိုးကြယ္သက္ဝင္ပုံေၾကာင့္၊ လူေနမႈ အဆင့္အတန္းေၾကာင့္၊ ရာထူးေၾကာင့္၊ ဌာနေၾကာင့္၊ က်ားျဖစ္မႈ၊ မျဖစ္မႈေၾကာင့္၊ လိင္စိတ္ကြဲျပားမႈေၾကာင့္၊ အသား အေရာင္ေၾကာင့္၊ ဝင္ေငြေၾကာင့္ အစရွိသျဖင့္ အေၾကာင္းတစ္ခုခုကို အေၾကာင္းျပဳၿပီး လူခ်င္းအတူတူ ႏွိမ္တာ၊ ခြဲျခားတာကို အားမေပးထိုက္ဘူးလို႔ နားလည္ပါ တယ္။

က်ား၊ မတို႔ရဲ႕ တာဝန္

ကြဲျပားေနတဲ့ က်ားနဲ႔ မမွာ တာဝန္အသီးသီး ရွိၾကပါတယ္။ အဲဒီ့မွာ အစဥ္အလာ တာဝန္နဲ႔ သဘာဝတာဝန္ဆိုၿပီး ႏွစ္မ်ဳိး ခြဲႏိုင္မလား မသိဘူးခင္ဗ်။

ေယာက္်ားဆိုတာ အိမ္ေထာင္ဦးစီး၊ မိသားစုအတြက္ ဦးေဆာင္ၿပီးဝင္ေငြရွာသူ၊ မိသားစုကို ရွာေဖြေကြၽးေမြးသူဆိုတဲ့ တာဝန္ဆိုတာမ်ိဳးက အစဥ္အလာတာဝန္ပါ။ အဲဒါနဲ႔ တစ္ဆက္တည္းမွာ အိမ္တြင္းမႈအလုပ္ သိမ္းထုပ္ေသခ်ာဆိုတာမ်ဳိး ဟာလည္း အမ်ဳိးသမီးတို႔ရဲ႕ အစဥ္အလာ တာဝန္ပါ။

အဲဒီ့ အစဥ္အလာတာဝန္ဆိုတာ အစဥ္အဆက္က က်င့္သုံးခဲ့ၾကလို႔ ေမးခြန္း သိပ္မထုတ္ၾကဘဲ လူအမ်ားစုက အလြယ္တကူ လိုက္နာက်င့္သုံးေနတတ္တဲ့တာဝန္မ်ိဳးသာ ျဖစ္ပါတယ္။ တကယ့္လက္ေတြ႕နယ္ပယ္မွာေတာ့ မိသားစုကို ရွာေဖြ ေကြၽးေမြးေနတဲ့ မိန္းမသားေတြ ရွိေနၿပီး ခင္ပြန္းသည္က မယားလုပ္စာထိုင္စားလင့္ကစား အိမ္ေထာင္ ဦးစီးေနရာမွာေတာ့ ေယာက္်ားကသာ ရွိေနတဲ့ မိသားစုေတြလည္း ရွိပါတယ္။ (ကြၽန္ေတာ့္အိမ္မွာက လြဲရင္ေပါ့။ ကြၽန္ေတာ့္ အိမ္မွာေတာ့ ကြၽန္ေတာ္က အိမ္ေထာင္ဦးစီး၏ ခင္ပြန္းခင္ဗ်၊ ကြၽန္ေတာ့္ဇနီးက သာ အိမ္ေထာင္ဦးစီးျဖစ္ပါတယ္။ ေနရာတကာ လြဲတတ္တဲ့ ကြၽန္ေတာ္ဟာ သည္ေနရာမွာလည္း လြဲပါတယ္။ သို႔ေသာ္ ေက်ေက်နပ္နပ္ႀကီးကို လြဲေနတာပါ။)

အလားတူပဲ၊ အခ်က္အျပဳတ္ေကာင္းတဲ့ ေယာက္်ား၊ အိမ္မႈကိစၥကို ႏိုင္နင္းၿပီး ေစ့စပ္ေသခ်ာတဲ့ ေယာက္်ားေတြ လည္း အမ်ားအျပား ရွိပါတယ္။

ေျပာခ်င္တာက အစဥ္အလာ တာဝန္ဆိုတာကေန မညီမၽွမႈ၊ ခြဲျခားမႈ၊ ႏွိမ့္ခ်မႈေတြျဖစ္လာေစႏိုင္တာမို႔ အမ်ဳိးသမီး၊ အမ်ဳိးသား တန္းတူေရးဆိုတာက အေရးႀကီးလာရပါေတာ့တယ္။

တစ္ေခတ္တစ္ခါက ဆရာဝန္၊ ေရွ႕ေန၊ စာရင္းကိုင္၊ အင္ဂ်င္နီယာဆိုတဲ့ေနရာေတြမွာ အမ်ိဳးသားေတြသာ ရွိခဲ့ပါတယ္။ ပညာသင္ေပးရင္ေတာင္မိန္းကေလးပဲ ေသစာ၊ ရွင္စာေလာက္ တတ္ရင္ေတာ္ၿပီဆိုၿပီး အလယ္တန္းေလာက္နဲ႔ ေက်ာင္းထြက္ လိုက္ရတဲ့ အမ်ိဳးသမီးေတြလည္းမ်ားခဲ့ပါတယ္။ အဲေတာ့ ရာထူးေနရာအေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ေယာက္်ားေတြပဲ ႀကီးစိုးေနခဲ့ေတာ့ တာေပါ့။

ဒါေပမယ့္ အဲဒီ့အစဥ္အလာဟာ ႏွစ္ေပါင္း ၈ဝ-၉ဝ ေလာက္အတြင္းမွာတစတစနဲ႔ အႀကီးအက်ယ္ ေျပာင္းလဲလာခဲ့တာမို႔ ယေန႔ကာလမွာေတာ့ အမ်ိဳးသမီးေတြကို အသက္ေမြးမႈမ်ိဳးစုံမွာ အုံနဲ႔ က်င္းနဲ႔ ေတြ႕လာေနၾကရပါၿပီ။

သဘာဝ တာဝန္

သဘာဝတာဝန္ကေတာ့ သဘာဝတရားက ေယာက္်ားရယ္၊ မိန္းမရယ္ဆိုၿပီး သတ္မွတ္ျပ႒ာန္းလိုက္ျခင္းနဲ႔အတူ ပါရွိလာတဲ့ ခႏၶာေဗဒ ကြဲျပားမႈေပၚ အေျခခံထားတဲ့ တာဝန္ေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ မိခင္၊ ဖခင္ဆိုတဲ့ တာဝန္ဟာ အဲဒီ့ သဘာဝတာဝန္ပါ။

သူနာျပဳအလုပ္၊ မူႀကိဳဆရာ၊ မူလတန္းဆရာ အလုပ္မ်ိဳးဟာ သဘာဝအရကို မိခင္စိတ္ရွိသူ အမ်ိဳးသမီးေတြနဲ႔ ပိုလို႔ အပ္စပ္တဲ့ အသက္ေမြးမႈလို႔ ဆိုႏိုင္ေပမယ့္ ေယာက္်ားေတြလည္း ဝင္လုပ္ႏိုင္တဲ့ အလုပ္မ်ဳိး၊ တစ္နည္းေျပာရရင္အစဥ္ အလာ တာဝန္သာ ျဖစ္ပါတယ္။ ကုန္တင္ကုန္ခ် လုပ္သားလို၊ အေလးအပင္ မရတာလို ကာယအားကို အသုံးျပဳရတဲ့ အလုပ္ေတြမွာလည္း သဘာဝအရကိုခႏၶာကိုယ္ ပိုမိုႀကံ႕ခိုင္တဲ့ ေယာက္်ားသားေတြနဲ႔ ပိုလို႔ အပ္စပ္သည့္တိုင္ေယာက္်ား ေတြနီးပါး ကိုယ္ကာယႀကံ႕ခိုင္သူ မိန္းမသားေတြလည္း ဝင္လုပ္ႏိုင္တာပါပဲ။

အလားတူ၊ ထမင္းဟင္းခ်က္တဲ့ အလုပ္၊ ေလွ်ာ္ဖြပ္တဲ့ အလုပ္၊ အိမ္သန္႔ရွင္းေရး အလုပ္မ်ားကို ေယာက္်ားေတြ ဝင္လုပ္ေနႏိုင္ၾကေပမယ့္ ကေလးေမြးတဲ့အလုပ္၊ ရင္ေသြးကို ႏို႔ခ်ိဳတိုက္ေကြၽးတဲ့ အလုပ္ကိုက်ေတာ့ဝင္လုပ္ လို႔ မရေတာ့ပါဘူး။ အဲဒါဟာ သဘာဝက ျပ႒ာန္းေပးလိုက္တဲ့ တာဝန္ျဖစ္ပါတယ္။

ပူးတြဲပါ တာဝန္

အဲသလို သဘာဝအရ ဘယ္လိုမွကို လက္ေျပာင္းလို႔ မရတဲ့ တာဝန္ကြဲလြဲမႈမ်ားနဲ႔အတူ ကပ္ပါေနတာက သားသမီး ပ်ိဳးေထာင္ေရး အပိုင္းမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ေမြးကင္းစမွသည္ အသက္ ၃-၄ ႏွစ္အထိအတြင္းမွာ ကေလးတိုင္းဟာ ဖခင္နဲ႔ ထက္ မိခင္နဲ႔ ေနရခ်ိန္က အဆမတန္ ပိုမ်ားပါတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္လည္း ပုဗၺာစရိယမွာ အေမက ေရွ႕ကေနၿပီး မိနဲ႔ ဖ ျဖစ္လာတာပါ။

မေအဆိုတာကလည္း ကေလးကို ျမႇဴတဲ့အခါ ဆြံ႕အမိခင္ကလြဲရင္ က်န္မိခင္တိုင္းက အသံနဲ႔၊ စကားနဲ႔ ျမႇဴၾက ေခ်ာ့ၾကသူ ခ်ည္းပါပဲ။ အဲဒီ့ကမွ ကေလးက စကားတတ္လာတာပါ။ ဒါ့ေၾကာင့္လည္း မိခင္ဘာသာစကားလို႔သာ ေခၚေဝၚၾကတာပါ။ ဖခင္ ဘာသာစကားလို႔ ဘယ္သူကမွ မေခၚၾကပါဘူး။

မေအဆီက စကားတတ္လာသလိုပဲ ႏႈတ္ၾကမ္းျခင္းဟာလည္း မေအ့ဆီမွာရာခိုင္ႏႈန္းအေတာ္မ်ားမ်ား အေျခခံတာလည္း မလြဲပါဘူး။ ေဖာ့ဖေယာင္းလို ေပ်ာ့ေပ်ာင္းလွတဲ့ ကေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕ အက်င့္စ႐ိုက္ ကို ပုံေဖာ္ယူတာဟာ အမိဝမ္းက ကြၽတ္ၿပီးေနာက္ ပထမ ငါးႏွစ္အတြင္းမွာသာ ျဖစ္တယ္လို႔ ပညာရွင္ေတြက လက္ခံထားၿပီးလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ သည္ ပထမ ငါးႏွစ္အတြင္းမွာ ၉၉ ရာခိုင္ႏႈန္းေသာ ကေလးေတြဟာ မိခင္ရဲ႕ လက္ေပၚမွာသာ ေနခဲ့ၾကရတာလည္းပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

ဒါေၾကာင့္ လူသားတစ္ေယာက္ လူအျဖစ္ ျဖစ္တည္လာေရးမွာ မိခင္ဟာ အလြန္အေရးႀကီးတဲ့ အခန္းက႑မွာ ရွိေနပါတယ္။ ဘယ္သူမွ လုယူလို႔ မရတဲ့ အခန္းက႑လည္းပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ အတုမဲ့လွ မိခင္ဘဝ ဒါ့ေၾကာင့္ မိခင္ေတြ ဆင္ျခင္ဉာဏ္ရွိေနဖို႔က အလြန္အေရးႀကီးလွပါတယ္။

မိခင္မ်ား ျဖစ္လာၾကမယ့္ မိန္းကေလးငယ္ေတြ စာတတ္ဖို႔၊ စာတတ္ရာမွတစ္ဆင့္ ဆင္ျခင္ဥာဏ္ ရင့္သန္လာေရးအတြက္ စာဖတ္ၾကဖို႔ အလြန္ကို လိုအပ္လွတာကို လူတိုင္း ျမင္သင့္ၾကပါၿပီ။ ဒါဟာ က်ား-မ တန္းတူေရးအတြက္ တကယ့္ကို အေရးပါလွတဲ့ ေျခလွမ္းလည္းပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

ပုခက္လႊဲေသာ လက္က ကမၻာကို ပိုင္စိုးႏိုင္တယ္ဆိုတဲ့ စကားဟာအလကား စကား မဟုတ္ပါဘူး။ ေလးေလးနက္နက္ ဆင္ျခင္ေလ အင္မတန္မွန္တဲ့စကားျဖစ္ေလဆိုတာကို တစိမ့္စိမ့္ စဥ္းစားၾကည့္ရင္ ေပၚလြင္လာမွာပါ။

ျဖည့္စြက္ေျပာရရင္ေတာ့ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး၊ စီမံခန္႔ခြဲေရး၊ ဥပေဒျပဳေရး၊တရား စီရင္ေရးက႑ေတြမွာ အမ်ဳိးသမီးေတြ ေနရာယူလာျခင္းကလည္း လူ႕ေဘာင္အတြက္ ပိုလို႔ အျပဳသေဘာေဆာင္တဲ့အေၾကာင္း သုေတသနေတြက ထင္ရွားျပဆိုခဲ့ၿပီးလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ မိခင္စိတ္ဆိုတဲ့ အမ်ဳိးသမီးတို႔ရဲ႕ ေမြးရာပါ၊ ေယာက္်ားေတြ ဘယ္လိုမွ လိုက္တုလို႔ မရႏိုင္တဲ့ စိတ္ဓာတ္နဲ႔ သည္တာဝန္ေတြကို ထမ္းေဆာင္ၾကတဲ့အခါ စာနာစိတ္က နဂိုပါမို႔ ပိုေအာင္ျမင္တဲ့ သာဓကေတြလည္း ရွိပါတယ္။

သည္ေတာ့ကာ အမိယုတ္ ႏႈတ္ၾကမ္းလို႔ အေျပာခံရတဲ့အခါ မိန္းမေတြကို ဖဲ့ျပန္ၿပီလို႔ မျမင္သင့္ဘဲ သည္အခ်က္ မွန္ကန္ေၾကာင္း အသာတၾကည္ လက္ခံရင္း အမိယဥ္မ်ား ကြၽန္ေတာ္တို႔ ဝန္းက်င္မွာ အလ်ဥ္ေကာင္းေကာင္းနဲ႔ ေပၚထြက္ လာေရးအတြက္ ဝိုင္းဝန္းႀကံဆ လုပ္ေဆာင္သြားၾကမယ္ဆိုရင္ ပို မေကာင္းဘူးလားဗ်ာလို႔ မေျပာရဲ ေျပာရဲနဲ႔ ဇြတ္မွိတ္ ေျပာလိုက္ရျပန္ပါၿပီေကာ ခင္ဗ်ား။

အားလုံအတြက္ ေတြးဆဆင္ျခင္စရာ တစုံတရာရသြားမယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္ေနမိပါေၾကာင္း။