ပရဟိတ၏ေနာက္ကြယ္

ၾကည္ႏူး(တိ/ကု)

မနက္ျဖန္နံနက္ ေျခာက္နာရီခရီး စထြက္ရမည္ဟု သိရွိရၿပီး ကတည္းက ညတြင္းခ်င္းပင္ အထုပ္အပိုး ျပင္ၿပီး ျဖစ္ေနသည္။ ခရီးေဆာင္အိတ္ကား အၿမဲအဆင္သင့္၊ လမ္းခရီးအတြင္း ကိုယ္သုံးေနက် ေဆးဝါးကအစ သြားပြတ္တံအဆုံး အိတ္ထဲ အၿမဲ အပိုထည့္ၿပီးသားပါ။ အဝတ္အစားအနည္းငယ္ ထပ္ထည့္လိုက္႐ုံမွ်ျဖင့္ပင္ ခရီးသြားဖို႔က အဆင္သင့္ ျဖစ္ေနေတာ့သည္ ။

ဒီခရီးစဥ္ကလည္း တက္သုတ္႐ိုက္ရမည့္ခရီးစဥ္ရယ္ပါ။ ဥေရာပသားႏွင့္ အာရွသား ေပါင္းႏွစ္ဖြဲ႕ႏွင့္အတူ ခရီးသြားရပါ လိမ့္မည္။ သူတို႔ ျမန္မာျပည္မွျပန္လည္ ထြက္ခြာမည့္ရက္အတိအက်မို႔ ဤခရီးသည္ အခ်ိန္တိက်ဖို႔ အေရးႀကီးသည္။

မိမိဌာနက ပထမစုရပ္၊ ဒုတိယစုရပ္ကား ကန္ေတာ္ႀကီး ပဲေလ့စ္ဟိုတယ္၊ အားလုံးအခ်ိန္ကြက္တိရယ္ပါ။ စထြက္ေတာ့ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ႀကီးကား ခ်မ္းစိမ့္စိမ့္၊ ၿမိဳ႕က်ီးကန္းမ်ားပင္လွ်င္ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ အေမြးမ်ား ပြေအာင္လုပ္ကာ အခ်မ္းကိုအန္တု ေနေသးတဲ့ အခ်ိန္အခါရယ္ပါ။ (၁၁၅) မိုင္ေရာက္ေတာ့လည္း ေကာ္ဖီ၊ လက္ဖက္ရည္ေလာက္သာ ျမန္ျမန္သြက္သြက္ ေသာက္ၾကသည္။ မည္သူမွ် ထမင္းဟင္းစားလိုပုံမေပၚ၊ ေရာက္ရမည့္ ခရီးစဥ္အဆုံးကိုသာ အာ႐ုံစူးစိုက္ေနၾကဟန္ တူသည္။ ဤခရီးကား တစ္ညအိပ္ႏွစ္ရက္ မရွိတစ္ရွိခန္႔ တိုေတာင္းသည္မို႔ အားထည့္ထားၾကသည္ ။

ေနျပည္ေတာ္ေရာက္သည္ႏွင့္ အုပ္စုႏွစ္စု ခြဲလိုက္ၾကသည္။ ကိုယ့္အလုပ္ႏွင့္ကိုယ္၊ ကိုယ့္တာဝန္ႏွင့္ကိုယ္စီ အားခ်ိန္မရွိၾက။ နားခ်ိန္ေရာက္လို႔ နာရီကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့ ဟိုတယ္ျပန္ၿပီး ေျခပစ္လက္ပစ္ႏွင့္ အိပ္႐ုံသာ ရွိေတာ့သည္။ ေနာက္တစ္ေန႔ လည္းပဲ ေျခေထာက္ေတြမွာ အင္ဂ်င္တပ္ထားသလို လႈပ္ရွားၾကရျပန္သည္။ ယေန႔ည အေရာက္ျပန္ရမည္မို႔ ကားထြက္မည့္ အခ်ိန္ကိုလည္း သတ္မွတ္ထားၿပီးျဖစ္ရာ ေန႔လယ္စာကိုပင္ ကမန္းကတန္းႏွင့္ မတ္တတ္မစားရ႐ုံတမည္ သြက္သြက္ေလး စားသုံးရသည္။

ဤေနရာတြင္မွ ျပႆနာကစသည္။ ကေသာကေမ်ာႏွင့္ မ်ဳိခ်လိုက္ေသာ ထမင္းလုပ္ႏွင့္အတူ ၾကက္သား ေၾကာ္သည္ လည္မ်ဳိတစ္ေလွ်ာက္ ဆင္းသြားေသာအခါ ကြၽန္ေတာ္မ်က္လုံးျပဴးရေတာ့သည္။ ၾကက္သားေၾကာ္ သည္ သူခ်ည္းသာ မဟုတ္၊ ၾကက္႐ိုးကိုပါ အေဖာ္ျပဳသြားရာ ၾကက္ေၾကာ္မွ အ႐ိုးသည္ ကြၽန္ေတာ့္ လည္ေခ်ာင္း တြင္ကန္႔လန္႔ခံ တစ္စို႔၍ေနေလၿပီ။ ထမင္းဆုပ္မ်ဳိခ်လည္းမရ၊ ေရေသာက္လည္း တုတ္တုတ္မွ်မျဖဳန္၊ လည္ပင္း ကို ဖိႏွိပ္ေပးေသာ္လည္း အရာမထင္၊ ၾကက္႐ိုးကား ကြၽန္ေတာ့္ကို ခရီးသြားဆဲ ကန္႔လန္႔တိုက္ေနေလၿပီ။ တံေတြးပင္ မ်ဳိလို႔ မရေတာ့။ ေဝဒနာကား အခံရခက္လွဘိသည္။ အတူခရီး သြားေဖာ္မ်ား စိုးရိမ္စိတ္ ျဖစ္ေပၚမွာစိုးေသာေၾကာင့္ ဤကိစၥကိုဖြင့္ဟ၍ မေျပာျဖစ္ခဲ့ပါ။ ဤသို႔ႏွင့္ပင္ အျပန္ခရီးကို ၾကက္႐ိုးကို လည္ေခ်ာင္းမွာ ပိုက္ေထြးရင္း ရန္ကုန္သို႔ ညနက္သန္းေခါင္မွာ ျပန္လည္ေရာက္ရွိ ခဲ့သည္။

သို႔ပါေသာ္လည္း ကြၽန္ေတာ့္ခရီးစဥ္ကား ဤမွာပင္ အဆုံးမသတ္ေသး။ ထိုခရီးမသြားခင္ကတည္းက ႀကိဳတင္ ခ်ိန္းဆို ထားေသာအလုပ္ကား ေစာင့္ေမွ်ာ္၍ ေနႏွင့္သည္။ ေနာက္ေန႔မနက္ ေတာင္ဒဂုံၿမိဳ႕နယ္အတြင္းရွိ ဘုန္းေတာ္ ႀကီးေက်ာင္းမ်ားမွ ေခြးမ်ားအား အခမဲ့ေခြး႐ူးေရာဂါ ကာကြယ္ေဆးထိုးေပးေရးစီမံခ်က္ျဖစ္သည္။

ပြင့္လင္းစြာဝန္ခံရေသာ္ ကြၽန္ေတာ္မသြားလိုေတာ့ပါ။ တက္သုတ္ႏွင္ၿပီး အလုပ္ေတြလုပ္ခဲ့ရလို႔၊ အခ်ိန္ေတြလုၿပီး ခရီးသြားခဲ့ရလို႔ ခရီးပန္းေနတဲ့ကြၽန္ေတာ္သည္တာတို အေျပးသမားတစ္ေယာက္လို ေနာက္ေန႔မနက္မွာ အားအင္ ကုန္ခမ္း၍ ေနပါသည္။ တစ္ဖန္မေမွ်ာ္လင့္ဘဲ လည္ေခ်ာင္းႀကီးထဲ ေက်ာက္ခ်ရပ္နားေနတဲ့ ၾကက္႐ိုးကန္႔လန္႔ႀကီးရဲ႕ ေဝဒနာကိုလည္း ေဆး႐ုံသြားကာ အာေခါင္ၿဖဲ ကေလာ္ထုတ္ရပါဦးမည္။ ကြၽန္ေတာ့္ခႏၶာရဲ႕ ေဝဒနာမ်ားကို ဦးစားေပး ရွင္းထုတ္ ပစ္ခ်င္ေနသည္။ သို႔ေသာ္ ကြၽန္ေတာ္ျပန္စဥ္းစားၾကည့္မိသည္။ ေလလြင့္ေခြးမ်ားစြာ၏ သနားစဖြယ္ မ်က္ႏွာမ်ား ကိုလည္း ျပန္လည္ျမင္ေယာင္မိသည္။ မိမိ၏ကိုယ္ေရးကိစၥကို ေနာက္တစ္ရက္ ဆုတ္ေသာ္လည္း ဆိုးက်ဳိးမရွိႏိုင္၊ အားကိုးရာမဲ့ ေလလြင့္ေခြးမ်ားကိစၥ ယေန႔ကပင္ ဦးစားေပးလုပ္လိုက္မည္ဟု ဆုံးျဖတ္ကာ အိပ္ရာမွလူးလဲထလိုက္ၿပီး နံနက္ ၇ နာရီ စုရပ္ရွိရာသို႔ အေျပးအလႊားသြားခဲ့ပါသည္။

စုရပ္ေရာက္ေတာ့ လူစုံေနပါၿပီ။ အၿမဲတေစ ၿပဳံးရႊင္ စြာေနေလ့ရွိတဲ့ ျမန္မာႏိုင္ငံ တိရစၧာန္ေဆးကု ဆရာဝန္ မ်ားအသင္းဥကၠ႒ ပါေမာကၡ ေဒါက္တာေဒၚတင္တင္ၿမိဳင္၊ အၿမဲအလုပ္ေတြမ်ားေနတတ္တဲ့ အတြင္းေရးမွဴး ေဒါက္တာစိုးမင္းတို႔လည္း ေစာစီးစြာကပင္ ေရာက္ေနၾက ပုံေပၚသည္။ စားလည္းစား ဝတ္လည္းဝတ္ဟုဆိုကာ ေျပာေျပာ ဆိုဆို ကန္ပိန္းအက်ႌတစ္ထည္ႏွင့္ ေကာ္ျပန္႔လိပ္တစ္ပြဲကို ေရွ႕အေရာက္လာခ်ေပးသူက ေဒါက္တာ ေအးေက်ာ္၊ သူလာခ် ေပးတဲ့ ေကာ္ျပန္႔လိပ္တစ္ပြဲက တံေတြးပင္ မ်ဳိခ်ရန္ခက္ခဲေနေသာ ကြၽန္ေတာ့္ လည္ေခ်ာင္းကို စိန္ေခၚေနသေယာင္ေယာင္၊ သို႔ေပမယ့္ ဗိုက္ထဲတြင္ ဟာလာဟင္းလင္းျဖစ္ေနေသာ ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့ျဖင့္ ေကာ္ျပန္႔လိပ္တစ္ေခ်ာင္းကို ဆြဲယူကိုက္ဝါး ပစ္လိုက္သည္။ ဤတြင္ ကြၽန္ေတာ္ အညာမိသြားပါၿပီ။ ထိုအရာသည္ ေကာ္ျပန္႔လိပ္ မဟုတ္ပါ။ ကြၽန္ေတာ္မႏွစ္သက္ဆုံး အစာအစာျဖစ္သည့္ ငွက္ေပ်ာေကာ္ျပန္႔ႀကီးပါ။ မႀကိဳက္ေသာ္ျငားလည္း လူအမ်ားေရွ႕မွာ ျပန္ေထြးမထုတ္ေတာ့ဘဲ ဇြတ္အတင္း က်ိတ္မိွတ္ မ်ဳိခ်လိုက္သည္။ စကၠန္႔ပိုင္းၾကာမွ် နာက်င္မႈက ဆိုဖြယ္ရာမရွိၿပီ။ သို႔ေသာ္ ထိုနာက်င္မႈ၏ ေနာက္ကြယ္တြင္ လည္ေခ်ာင္းႀကီးကား ရွင္းလင္းသြားေသာ ေျမာင္းႀကီးသဖြယ္ ကြၽန္ေတာ္သိမွတ္ ခံစား လိုက္ရသည္။ နာက်င္မႈေတြယူပစ္လိုက္သလို ေပ်ာက္ကြယ္ သြားသည္။ မ်က္စိမိွတ္မ်ဳိခ်လိုက္ေသာ ငွက္ေပ်ာေကာ္ျပန္႔ႀကီးသည္ ကန္႔လန္႔ခံေနေသာ ၾကက္႐ိုးကို ေတာင္က်ေခ်ာင္းေရႏွယ္ တြန္းခ်ရွင္းလင္း ဖယ္ရွားေပးခဲ့ပါၿပီ။

အလြန္တရာမွပင္ ေပ်ာ္ရႊင္ေသာစိတ္ ကြၽန္ေတာ္ ျဖစ္မိသည္။ ဤေခြး႐ူးကာကြယ္ေဆးထိုးပြဲကိုသာ အားထည့္ၿပီး ကြၽန္ေတာ္ မလာေရာက္မိခဲ့ေသာ္ လည္းေခ်ာင္းထဲ ကန္႔လန္႔ခံေနေသာအ႐ိုးသည္ မည္သည့္ အတိုင္းအတာ အထိ ဒုကၡေပးဦးမည္ကို မမွန္းဆႏိုင္။ ေငြကုန္၊ အခ်ိန္ကုန္ လူပန္းရမည့္အေရးကား ပရဟိတ အလုပ္ဆိုေသာ အႏႈိင္းမဲ့ေစတနာ၏ ေနာက္ကြယ္က လိုက္ပါလာေသာ ျမင္ႏိုင္စြမ္းမရွိသည့္ စြမ္းအားမ်ားက ခ်က္ခ်င္းလက္ငင္း ကြၽန္ေတာ့္ကို ေကာင္းက်ဳိးေပးခဲ့ေလၿပီ။

ကမၻာေပၚတြင္ လူသားအေပါင္းတို႔သည္ မိမိတို႔ လက္တစ္ကမ္းရွိ လူ႔အသိုင္းအဝန္းအတြင္း ျဖစ္ေပၚ လိုအပ္ လ်က္ရွိေသာ ပရဟိတလုပ္ငန္းမ်ားတြင္ တတ္စြမ္းႏိုင္သေရြ႕ ပါဝင္ကူညီထမ္းေဆာင္ၾကျခင္းျဖင့္ ဤကမၻာ ေလာကႀကီးသည္ တစ္စထက္ တစ္စ ပိုမိုေအးခ်မ္း သာယာ လွပေသာ ကမၻာေျမႀကီး အျဖစ္ မလြဲမေသြ ေရာက္ရွိ လာမည္ျဖစ္ေၾကာင္း ေရးသားလိုက္ရ ပါသည္။ ။